Boodschappen

Meestal doe ik mijn boodschappen in een van de 4 supermarktjes hier aan het begin van de campus. Ze hebben echt van alles. En deze winkeltjes zijn vast extra gericht op de buitenlanders die op de campus wonen. Gister ben ik voor het eerst eens de andere kant opgelopen en heb daar bij een van de vele kraampjes (krothuisjes langs de kant van de weg) mijn groenten gekocht. Veel leuker natuurljik en zo vreselijk goedkoop! Voor 18 birr, wat nog géén euro is, kocht ik een kilo aardappelen, een witte kool, wortelen, boontjes, tomaten, ananas en enkele bananen. De kip kocht ik in een winkeltje tegenover de campus, dat bekent staat om zijn goeie kwaliteit. Twee diepgevroren poten (met veel vlees eraan) kostte me 50 birr, zo'n 2,50 euro.
Toch ben ik in de supermarktjes net als thuis wel 40 euro per keer kwijt, maar dat komt natuurlijk door de luxe producten die ik koop, zoals pindakaas, wijn, chocola.
Ruth, mijn Schotse buurvrouw, neemt me donderdag mee naar de tax-free-shop! Mmmmmmm, nog meer luxe producten!!

Regen, joepie!

Moeilijk in te voelen voor jullie thuis. Ik begreep dat de herfststormen niet mis zijn. Maar hier, na 3 weken zonneschijn hadden we vanacht heerlijke regen. Vanmorgen is het nog bewolkt en het miezerd nog zo af en toe. De tuin ziet er heerlijk groen uit en alle mierenresten zijn weggespoeld. Langs de tuinen en weggetjes hier op de campus zitten diepe geulen. Vanacht was niet eens zo'n hele harde regen vergeleken met de buien in het regenseizoen. Maar ik begrijp meteen het nut ervan. Want de regen spoelt anders alles weg. Ze hebben hier geen regentonnen tot onze verbazing, maar naar het schijnt wordt al het regenwater wel opgevangen in een soort reservoir om opnieuw te kunnen gebruiken. Zo wordt ook ons douchewater hergebruikt. Gelukkig maar, kan ik lekker uitgebreid douchen zonder me al te schuldig te voelen :-)

Diplomaten bazaar

Vandaag was de internationale diplomaten bazaar. De bedoeling is dat de vrouw van iedere ambassade een kraampje organiseert met producten uit haar land. De opbrengst gaat naar het goede doel. Er waren 45 landen vertegenwoordigd. Natuurlijk was Nederland vertegenwoordigd met dropjes, stroopwafels, ontbijtkoek, kaas en jawel haring met jenever. Ik kocht kaas en ontbijtkoek. En natuurlijk een heerlijk broodje haring met jenever!! De meeste producten waren door Nederlanders meegenomen in hun koffer, om zoveel mogelijk winst te maken voor het goede doel.

De bazaar werd enorm druk bezocht. Het leuke voor mij was dat ik best al wat mensen kende, omdat ik op de Taaltoekel lesgeef. De omgekeerde wereld van hier op de campus, waar iedereen Peter kent.

De Britten deden dit jaar niet mee. Dus Peter heeft al met onze Schotse buren en een andere schot die hij tegenkwam en die op de Britse ambassade werkt besloten dat ze volgend jaar een Britse kraam met Schots accent gaan organiseren: wiskey, haggis, bag pipes...

Alemachen

Alemachen is een opvanghuis. Dini, mijn landgenoot op de campus, helpt daar een handje en ze nam me gister mee voor een bezoekje. Wie ook op bezoek kwamen waren enkele KLM stewardessen en stewards. Zij hadden koffers met kleren meegenomen voor het opvanghuis. Het opvanghuis heeft 20 jongens en 20 meisjes en alle kinderen hebben een medisch probleem. De meeste kinderen hebben klompvoetjes. De opzet is dat de kinderen worden opgevangen, schoongeboend, bijgevoed en dan geopereerd. Daarna komen ze weer terug in het opvanghuis om beter te worden. Het opvanghuis is opgezet door pater Jacques, die heeft het volgehouden tot zijn 78e, maar moest toen voor zijn eigen gezondheid terug naar Nederland. De meeste kinderen zitten er meerdere maanden en worden meerdere keren geopereerd. Dit project betaalt niet alleen de kosten van de verzorging van de kindertjes, maar betaalt ook voor de operaties. En natuurlijk zijn ze afhankelijk van giften.
Er zijn spelletjes aanwezig en enkele ochtenden per week komt er iemand met de kinderen spelen. Maar diegene is niet getraind. Tuurlijk willen ze graag dat ik kom helpen. Een programma opzetten en voordoen hoe je nuttig met kinderen bezig kunt zijn. Lijkt mij leuk, maar wel een hele uitdaging. Ik ga er eerst eens goed over nadenken.
Dinsdag ga ik met Dini een meisje ophalen ergens in het binnenland. Dat meisje heeft een oude protese. Het meisje is heel erg afgevallen en gegroeid, dus de prothese past niet meer. Dini gaat haar halen omdat zij niet met het openbaar vervoer kan komen, daar is ze te invallide voor. Wordt vervolgd!

Mieren

We hadden een echte mierenuitbraak. Ik zag een legertje door de kamer margeren. Buiten op het platje leken ze overal vandaan te komen. Met kokend water en zeepsop heb ik ze buiten de deur kunnen houden. Maar in het perk krioelden ze verder. Later was ik aan de waslijn iets aan het ophangen en toen bleek ik midden in een kolonie te staan, die er daarvoor nog niet was. Ik wist niet hoe snel ik mijn broek uit moest trekken om de mieren van mijn benen af te slaan. Later bleken enkele snellerikken ook in mijn t-shirt en vest gekropen, brrrrrr. Hopelijk was het een tijdelijke uitbraak, vanmorgen waren ze nergens meer te bekennen. Ik heb gehoord dat er ook hele grote mieren rondkruipen, die heb ik gelukkig nog niet gezien. Kamperen lijkt ineens veel minder aantrekkelijk....

Ons eerste familiebezoek!

Menigeen zal jaloers zijn, want ons eerste familiebezoek kwam uit een onverwachte hoek! Mijn achternicht Lot werkt voor een organisatie in Ghana, IWMI, die ook hier op de ILRI campus een afdeling heeft. En Lot kwam hierheen voor een workshop. Erg gezellig om mijn achternicht die ik zo'n 25 jaar al niet meer had gezien, hier weer te ontmoeten. Heerlijk familie, voelt altijd goed!! Hopelijk komt ze nog vaak hierheen en dan staat ons logeerbed natuurlijk voor haar klaar.

De Taaltoekel

Daarom had ik het zo druk, ik heb al enkele dagen gewerkt op de Taaltoekel. De Taaltoekel is het NTC schooltje in Addis Abeba. NTC betekent Nederlands Taal- en Cultuuronderwijs. Dat betekent dat de Nederlandstalige kinderen hier naar een internationale school gaan en in het Engels les krijgen. Om hun Nederlands op pijl te houden krijgen ze 1 middag in de week Nederlandse taalles. Best pittig voor deze kinderen. Ze moeten niet alleen naast hun Engelse huiswerk ook Nederlands huiswerk maken en een middag extra naar school. Maar wat ze allemaal moeten doen is best veel: taal, spelling, woordenschat, begrijpend lezen en natuurlijk veel Nederlandse boeken lezen.

Ik geef op woensdagmiddag een gecombineerde groep 3/4 les. Een moeder assisteert mij, zodat we het pittige schema vlot kunnen doorwerken. Momenteel zitten er 8 lieve kids in dit klasje. Maar zoals dat gaat hier in het buitenland, banen komen en gaan en mensen komen en gaan. Dus gedurende het schooljaar komen en gaan de kinderen.

Op donderdagmiddag geef ik huiswerkbegeleiding aan klas 3/4 van het voortgezet onderwijs. Deze kinderen volgen een Nederlandse taalmethode en tijdens deze middag bespreken we de opdrachten. Maar wat vooral belangrijk is is om de motivatie hoog te houden. Als je in Nederland wilt studeren moet je natuurlijk Nederlands examen hebben gedaan.

De Taaltoekel is een klein schooltje, maar erg gezellig. Leuke aardige collega's die zich vol enthousiasme inzetten voor de school.

In totaal moeten de kinderen 120 uur les krijgen. Om daar aan te voldoen zijn er op enkele zaterdagen themadagen gepland. Zo ook afgelopen zaterdag. Naast wat toetsen in de morgen hebben we de middag doorgebracht met knutselen, spel en toneelspel omtrent 'sprookjes'. Ik had me verkleed in een mooie grote Afrikaanse jurk die ik geleend had van een collega. Ik heb het verhaal van de Wortelkindertjes ingebracht en het was een groot succes. Handig dat ik de uitwerking van dit sprookje nog had van ons familiefeest in Gargellen!

Ik moet natuurlijk nog erg inkomen en ik mis mijn 'kantoorspulletjes' en mijn printer vreselijk! Ik ben ook nog veel tijd kwijt met het voorbereiden. De taalmethode van groep 3 kende ik nog niet: de Leessleutel. Gelukkig ken ik wel de taalmethode Taalactief die voor groep 4 wordt gebruikt. De voorbereiding voor het Voortgezet Onderwijs is vooral veel lezen.
Als ik eenmaal een beetje ben ingewerkt moet ik me gaan bezig houden met de planning voor de tweede helft van het schooljaar. En zo heb ik het al prettig druk. En geniet ik vandaag van een dagje 'gewoon' thuis!

Bouwen

Overal in Addis wordt enorm gebouwd. Chinezen leggen hier een grote rondweg aan. Een goeie investering. Maar jammer dat alle machines en werklui uit China komen, dan worden de lokale mensen niet gebruikt. Als er een nieuwe weg wordt gelegd, betekent dat dat de huisjes moeten wijken. Je ziet langs de weg dan ook halve huisjes; halve woonkamertjes, halve badkamers. Men houdt een lijn aan en alles aan de ene kant moet verdwijnen en aan de andere kant mag blijven staan. Dit zijn uiteraard arme woninkjes.

Broer Dirk zou hier zijn lol op kunnen. De meeste huisjes zijn namelijk gemaakt van leem. De grote gebouwen die worden gemaakt zijn apartementencomplexen en kantoorgebouwen. En iedereen vraagt zich af of er wel genoeg afname is voor al deze gebouwen.

Op de hoek van de ILRI campus wordt momenteel ook een groot gebouw neergezet dat voornamelijk voor winkeltjes zal zijn. Het is interessant om te zien hoe hier gebouwd wordt. Zoveel gebeurt nog met de hand! Het skelet is van beton. Maar met een hamer en ijzere pin worden in het beton handmatig stukjes uit het beton geslagen zodat het pleisterwerk beter blijft zitten. Ik heb het hier over een 8 of 10 verdiepingen gebouw en ik heb het over al het beton: alle muren en plafonds! Met een soort draagbaar (2 lange stokken met een plaat ertussen) wordt al het puin door 2 mensen weggedragen. De steigers zijn gemaakt van houten palen. Als je ziet hoe mensen hoog bovenin over die palen balanceren, vraag je je af hoe vaak het mis gaat. Ik zal er binnenkort een foto van maken.

leven op de campus

Dit bericht heeft even op zich laten wachten. Ten eerste was ik erg druk, daar zo meer over. Ten tweede hebben we niet altijd verbinding met deze website. Maar vandaag werkt het dus weer!

Elke ochtend staan we om 7 uur op. We zijn nog niet in de routine om om 6 uur op te staan, daar werken we nog aan. Om 6 uur wordt het hier namelijk licht, en omdat je maar 12 uur licht op een dag hebt, moet je daar zoveel mogelijk van profiteren. Maar dat ritme hebben we dus nog niet te pakken. Ons huisje ligt zo dat de zon pas 's middags binnenschijnt. En aangezien deze huisjes zijn gebouwd om de hitte buiten te houden, is het behoorlijk fris binnen en vooral als je 's ochtends je bed uit moet. Maar de achtertuin heeft al snel wat zon en even 5 minuten in het zonnetje zitten en je bent alweer opgewarmd.

Peter komt tussen de middag meestal thuis lunchen. Erg gezellig. Dan zoeken we een plaatsje echter in de voor of achtertuin en slepen daar 2 stoelen en een tafeltje heen. Als we eenmaal zelf op pad kunnen met de landrover wil ik graag enkele tuinzitjes kopen, zodat we overal neer kunnen strijken.

Aan de voorkant lopen nogal eens tuinmannen door de tuin, maar ik zit daar wel het liefst, omdat het een mooi gazon is omringt door bloemen. We voeren elke ochtend de vogeltjes en vanmorgen kwamen er 2 heel dichtbij. Nog even en we hebben tamme vogeltjes. Het wachten is nu op ons vogelbadje uit Nederland! En hier gaan we op zoek naar een vogelvoedertafeltje, of we moeten het zelf maken.

Ja, dat is ook iets waar ik enorm naar uitkijk: mijn gereedschapskist!! Mijn Duijnstee-afkomst is niet te verloochenen :-) Wat opvalt hier is dat alles wordt gerepareerd en gerepareerd en gerepareerd..... Heel goed natuurlijk, beter dan bij ons waar iets dat kapot is meestal meteen wordt vervangen. Alleen de reparaties worden slordig en wat klungelig uitgevoerd. Een kitrandje bij de wasbak bijvoorbeeld, wordt gewoon elke keer weer over de oude vieze rand gespoten, bah vies. Het tuinhekje heeft een schuifslot, maar die past alleen als het hek scheef hangt!! Gister brak de doucheslang af en nu zijn 2 loodgieters een nieuwe kraan op de wasbak in de grote badkamer aan het plaatsen omdat de oude leidingen braken. Dat gaf toch een zwembad in de gang!! Gelukkig braken de leidingen toen de loodgieters er waren, nu weet ik ook waar de hoofdkraan zit!

landrover

Daar staat ie dan voor ons huis, onze landrover! Ik heb er al even mee gereden over de campus. Maar we moeten nog even op de papieren wachten om een kenteken aan te vragen. Dus nog een paar weekjes geduld. Toch wel leuk om hem al voor het huis te hebben staan. Met rek past hij echter niet onder onze carport!

telefoonnummer

Ons thuistelefoonnummer is niet zoals eerder doorgegeven. De laatste twee nummers moet je omdraaien. Niet veel mensen zullen ons op onze directe lijn willen bellen, dat is veel te duur. Maar mocht je een mailtje willen met het correcte nummer, dan weet je ons te vinden.

wandelen rond de campus

De campus is een oase. Een rustige, mooie plek midden in Addis. Vroeger deed ILRI veel onderzoek zelf, maar nu niet meer. Daarom zijn er nu lege velden rondom de campus. Prima wandelgebied voor Bonnie. We houden haar meestal wel aan de riem, want de hertjes en de mensen die werken in het veld zien ons hondje liever alleen van een grote afstand.

We zijn Bonnie aan het trainen dat ze niet blaft naar iedereen die langs het huis loopt. En dat zijn nogal wat mensen: beveiligers, tuinmannen, schoonmaaksters. Arm beestje, ben je 12,5 jaar oud en moet je dat allemaal nog leren. Maar ze doet het prima!

Photos from the last evening in Leidschenveen

Our last night in Nederland was soooo gezellig met Miebet and Steven - and a few more....

See the photos here

Villa 5

Ons huisje heet Villa 5. Onze buren zijn Alan en Ruth met hun 2 zoontjes Ruari (4) en Struan (6) en ze komen uit ...... jawel: Schotland. Heel gezellig dus!

Enkele foto's laten de binnenkant en de tuin zien. Je komt de voordeur door meteen in de woonkamer / eetkamer. Rechtdoor ga je de gang in, waaraan links 2 slaapkamers liggen en rechts 2 badkamers. Aan het einde van de gang is de grote slaapkamer. De keuken zit vast aan de woon/eetkamer. Het hele huisje is heel licht met veel ramen.

Dit is het binnenplaatsje met zicht op de achterkant van de villa.

Vanuit de schuifdeur in de woonkamer kom je uit in de mooie voortuin.

Via de eetkamer en ook via de keuken kom je met een buitendeur uit op het binnenplaatsje. Daarachter ligt een gebouwtje dat oorspronkelijk bedoeld was voor bediendes. Het heeft 2 slaapkamertjes, een badkamertje en een opberghok. Midden door dat gebouwtje loopt een gangetje naar de achtertuin. Ook weer heerlijk ruim. Het grootste gedeelte wordt ingenomen door moestuin. In het midden staat een hoge watertank. Ik ben er nog niet achter wanneer en waarvoor dit water wordt gebruikt. Want voor de tuin wordt nu water getapt uit een grote wasbak op het binnenplaatsje.

De moestuin in de achtertuin.

Je kunt ook aan beide kanten langs het achtergebouwtje van en naar de achtertuin.

zoveel te vertellen

Al 2 dagen lang loop ik van alles te bedenken dat ik op de blog wil zetten. Voor jullie, maar ook voor later als herinnering. Want sommige dingen worden op een gegeven moment vast gewoon.

Zo gaat alles via 4 personen als je geld wilt wisselen bij de bank. Er is een bankkantoortje hier op de campus. Je neemt plaats tegenover een bankemployee aan zijn bureau. Hij schrijft je naam over op een papiertje, dan geeft hij het door aan een collega naast hem, hij schrijft het bedrag op dat je wilt wisselen (dollars in birr of euro's in birr), dan geeft hij het weer aan een andere collega, die controleert het en parafeert het, dan mag je met je paspoort en je dollars en het papiertje naar de betaalbalie, ernaast en dan krijg je je geld. Erg grappig. En zo hebben 4 mensen een baan i.p.v. 1 iemand.

Douchen is een groot avontuur. Maar we begrepen van de buren dat er misschien toch iets niet helemaal in orde is met onze waterboilertje. Het water wordt gloei heet, maar je hebt niet veel tijd om het bij te stellen, want bij een te lange douche gaat de kraan sputteren en kuchen en spuugt alleen nog maar gloeiend hete bruine druppels. En een koude douche nemen.....daar is het niet warm genoeg voor.

Elke dag worden we wakker en zeggen we tegen elkaar: de zon schijnt alweer :-) De zon schijnt fel en prikt op je huid. Je MOET echt smeren. Handig dat ik die grote fles zonnebrand in de verhuizing heb zitten :-( In de schaduw is het een heerlijke temperatuur. Om 6 uur wordt het donker en is het plotseling heel fris. Ik ben blij dat ik een aantal truien mee heb genomen, maar ik mis mijn sloffen! We slapen onder een dubbele deken met een gevoerde sprei. Vanaf januari schijnt het een stuk warmer te worden. Maar binnen blijft het gedurende het hele jaar koel. We hebben 's avonds zelfs even het kleine electrische kacheltje aangehad!

voor de Bonnie liefhebbers

Bonnie is ook goed aangekomen. Ze heeft de reis goed doorstaan. Het duurde lang voordat wij door de douane waren, maar de chauffeur van ILRI die ons op kwam halen had al gezorgd dat ze niet in het gedrang kwam. Eenmaal buiten Bole airport schudde ze zich even uit, deed een plas en liep toen met zwaaiende staart mee naar de auto. De volgende morgen was het alsof het nooit anders was geweest. Ons zwarte monster ligt alweer te roosteren in de zon.

vertrek van Schiphol

Miebet bracht ons naar Schiphol. Gelukkig heeft ze een grote auto want we hadden naast 3 grote en 2 kleine koffers ook nog Bonnies kennel.
Leontine en Tein kwamen ook nog even dag zeggen!

laatste avondmaal

We hadden wel 3 laatste avondmalen. Een in Smeermaas, waar ook Bart en Carmen en de kindjes logeerden. De avond erna in Maastricht bij Willem-Jan en Lot waar Dirk ook was. En toen op onze allerlaatste avond voor vertrek in Leidschenveen. Miebet en Steven hadden ineens een huis vol want naast hun eigen jongens waren ook Wouter, Eduard, Pieter, Laura en Laetitia van de partij. Erg gezellig! Dank iedereen voor het grootse afscheid!