Just before the end of the year, Annelies got our car on the road - with temporary license plates.
see all pictures
donderdag 31 december 2009
Auto on the road
Just before the end of the year, Annelies got our car on the road - with temporary license plates.
see all pictures
dinsdag 29 december 2009
Baking the bread
Bring a breadmaking machine was a very good decision. For the very first loaf, the 2 boys next door joined Annelies for the big moment!
see all pictures
maandag 28 december 2009
zondag 27 december 2009
Skypen met Smeermaas
After a few slow days, it was good to connect with Skype ... especially on Opa's new laptop.
vrijdag 25 december 2009
On her bike ...
On Christmas day, Annelies got to work to build her new 'klm' bike. Perfect for the campus!
see all pictures
dinsdag 22 december 2009
Emotionele achtbaan
Euforie!! Vrijdag kregen we te horen dat onze container op weg was van Djibouti naar Addis. En ja! Maandag kregen we te horen dat hij was gearriveerd. Vandaag, dinsdag, hadden we 's ochtends een afspraak met het verhuisbedrijf alhier.
We waren om 8.15 uur in het stadskantoor aanwezig. We kregen een kopje koffie en kletsten wat met de algemeen directeur. Toen op naar het containerpark om onze container te checken. Daar moet je namelijk zelf bij zijn. Eerst een heel heen en weer gerij tussen het ene kantoortje hier en het andere kantoortje daar. Het bekende van het kastje naar de muur.
Toen kwam onze container op de vrachtwagen aan en zagen we hoe hij met een enorme heftruck eraf werd getakeld. Toen werd het slot gecontroleerd en doorgeknipt. Voorzichtig de deur een stukje open, ja dat zijn onze spullen, joepie!! Deur weer dicht. He???????????????????!!! Een ander hangslot er op en wij kregen de sleutels. En wat nou??? Op zoek naar een douane controleur. De een was te lang bezig, dus weer naar een kantoortje. Andere controleur aangewezen gekregen. Weer terug naar de container. Geen controleur te vinden. Om 11 uur krijgen we te horen dat ook die controleur te druk is en we om 1 uur terug moeten komen. Teleurstelling. Maar ja, het is Afrika. Het is niet anders. Gelukkig reed onze ILRI chauffeur, Joseph, ons op en neer. Even thuis eten en weer terug.
Van het ene kantoortje naar het andere kantoortje.... Begin maar vast met dozen uitruimen dan kom ik ook zo!! Terug naar het containerpark.
De deuren gaan open...... enkele dozen worden eruit gepakt..... Boem, pats, knal, kapot.....!!!! Wat??? Ja, ons huwelijkscadeau van vrienden en familie: de vogel van soapstone. Voor een tweede keer onthoofd, maar nu niet meer te repareren.
Alle.... de dozen lijken wel in de container gegooid, gestouwd. Dozen met breekbaar onderop! Dozen met boeken bovenop! Ik heb tranen met tuiten gehuild! Dat maakte trouwens wel indruk want in een keer werd er heel voorzichtig met de dozen omgegaan. Maar het slechte pakken was niet hun schuld en de vogel is toch al stuk!
Enfin, de controleur komt na een half uur, bijna de hele container moest leeg, want hij wilde de achterkant zien. Toen werden er een stuk of 20 dozen open gemaakt om te kijken wat er in zit. Tjonge, hebben we nog zoveel troep meegenomen? Wel heerlijk om je eigen spulletjes te zien. Maar we bleven maar roepen:
careful, CAREful, CAREFUL!!!!! En toen,...... toen begon het te regenen.
Oke, om half 4 zat alles weer in de container, en nu heel wat netter ingepakt. Morgenochtend halen de ILRI medewerkers alle geleende spulletjes uit het huis en morgenmiddag, komt hopelijk de container aan op de campus. We laten voor de zekerheid het bed nog maar even staan, want misschien wordt het toch pas donderdagochtend.
Heerlijk onze eigen spulletjes!! Morgen veel foto's maken bij het uitpakken. Hopelijk is er niet meer kapot. De verzekering dekt de schade, maar de emotionele schade is daarmee natuurlijk niet gedekt. Wordt vervolgd!!
We waren om 8.15 uur in het stadskantoor aanwezig. We kregen een kopje koffie en kletsten wat met de algemeen directeur. Toen op naar het containerpark om onze container te checken. Daar moet je namelijk zelf bij zijn. Eerst een heel heen en weer gerij tussen het ene kantoortje hier en het andere kantoortje daar. Het bekende van het kastje naar de muur.
Toen kwam onze container op de vrachtwagen aan en zagen we hoe hij met een enorme heftruck eraf werd getakeld. Toen werd het slot gecontroleerd en doorgeknipt. Voorzichtig de deur een stukje open, ja dat zijn onze spullen, joepie!! Deur weer dicht. He???????????????????!!! Een ander hangslot er op en wij kregen de sleutels. En wat nou??? Op zoek naar een douane controleur. De een was te lang bezig, dus weer naar een kantoortje. Andere controleur aangewezen gekregen. Weer terug naar de container. Geen controleur te vinden. Om 11 uur krijgen we te horen dat ook die controleur te druk is en we om 1 uur terug moeten komen. Teleurstelling. Maar ja, het is Afrika. Het is niet anders. Gelukkig reed onze ILRI chauffeur, Joseph, ons op en neer. Even thuis eten en weer terug.
Van het ene kantoortje naar het andere kantoortje.... Begin maar vast met dozen uitruimen dan kom ik ook zo!! Terug naar het containerpark.
De deuren gaan open...... enkele dozen worden eruit gepakt..... Boem, pats, knal, kapot.....!!!! Wat??? Ja, ons huwelijkscadeau van vrienden en familie: de vogel van soapstone. Voor een tweede keer onthoofd, maar nu niet meer te repareren.
Alle.... de dozen lijken wel in de container gegooid, gestouwd. Dozen met breekbaar onderop! Dozen met boeken bovenop! Ik heb tranen met tuiten gehuild! Dat maakte trouwens wel indruk want in een keer werd er heel voorzichtig met de dozen omgegaan. Maar het slechte pakken was niet hun schuld en de vogel is toch al stuk!
Enfin, de controleur komt na een half uur, bijna de hele container moest leeg, want hij wilde de achterkant zien. Toen werden er een stuk of 20 dozen open gemaakt om te kijken wat er in zit. Tjonge, hebben we nog zoveel troep meegenomen? Wel heerlijk om je eigen spulletjes te zien. Maar we bleven maar roepen:
careful, CAREful, CAREFUL!!!!! En toen,...... toen begon het te regenen.
Oke, om half 4 zat alles weer in de container, en nu heel wat netter ingepakt. Morgenochtend halen de ILRI medewerkers alle geleende spulletjes uit het huis en morgenmiddag, komt hopelijk de container aan op de campus. We laten voor de zekerheid het bed nog maar even staan, want misschien wordt het toch pas donderdagochtend.
Heerlijk onze eigen spulletjes!! Morgen veel foto's maken bij het uitpakken. Hopelijk is er niet meer kapot. De verzekering dekt de schade, maar de emotionele schade is daarmee natuurlijk niet gedekt. Wordt vervolgd!!
woensdag 9 december 2009
Bezoekje Alemachen
Ach wat heb ik genoten. Dinsdag was ik met Diny mee naar het tehuis Alemachen. In dat tehuis worden kinderen opgevangen met een handicap die verholpen kan worden. Er zijn veel kinderen met klompvoetjes bij. Klompvoetjes is een vergroeing van het voetbot. Dat komt bij ons ook voor, maar dan worden de babyvoetjes vanaf dag 1 al in gips gezet, zodat het vanzelf recht groeit. Bij Alemachen vangen ze kinderen op, verzorgen ze, voeden ze en bereiden ze voor op de operatie. Soms zijn er meerdere operaties nodig en de meeste kinderen verblijven dan ook wel enkele maanden in het tehuis. Ook kinderen met vergroeiingen door brandwonden kunnen hier terecht. Het leuke aan dit tehuis vind ik dat kinderen binnenkomen met een handicap en in de meeste gevallen redelijk normaal lopend het huis verlaten.
Ik ging mee om te kijken wat ik kan betekenen voor de 'juf' die de kinderen bezig houdt. De 'juf' is niet getraind, maar Senait is een leuke meid. Ik heb de hele dag meegedaan met hun spelletjes, zingen, dansen en natuurlijk (als je mij een beetje kent) gek doen! Vooral met foto's nemen hebben we enorm gelachen. De kinderen kijken heel serieus als je een foto van ze wil maken, en ik maar proberen om ze te laten lachen natuurlijk. Wat meestal ook wel lukte, maar pas nadat de foto was gemaakt. Het meisje samen met mij hier op de foto kijkt heel bozig, maar we hadden daarvoor en erna de grootste lol. Heel grappig om hun reactie op een fototoestel te zien. Ik ga de foto's (klik hier voor meer foto's) voor ze uitprinten en er een collage van maken. Dit verhaal wordt nog zeker vervolgd!!
zondag 6 december 2009
zaterdag 5 december 2009
armoede
Er is heel veel armoede. Boeren, die hun oogst verloren hebben, jonge mensen die geen toekomst hebben op het platte lang, ze komen allemaal naar Addis. Er wordt wel gebedeld, vooral bij stoplichten op grote kruispunten en als je wandelt over de stoep, maar het valt me gelukkig nog mee. Ik wil principieel geen geld geven aan bedelaars. Ik zie het verschil niet tussen hen en ik heb al heel wat jonge jongens achter de boom zien roken en dan bij het volgende rode licht weer bedelen. Of een oude man die zo hard trilt, die bij het wegrijden weer gewoon kan lopen. Tuurlijk zijn deze mensen straatarm, maar ik geef liever geld aan organisaties die echt zode aan de dijk zetten.
Ik heb Jenna ontmoet. Zij is een jonge Canadese die hier een tehuis heeft opgericht. Zij vangt kinderen op, voedt ze, stuurt ze naar school en leert ze voor zichzelf te zorgen. Vooral dit laatste is natuurlijk heel erg belangrijk. Zo kreeg Jenna voor haar tehuis een wasmachine gedoneerd. Maar die wilde zij niet, de kinderen moeten zelf hun kleren leren wassen, dat moeten zij straks ook zelf doen. Prachtig!
Als je je wat meer verdiept in deze organisaties, merk je dat ze al heel veel gedoneerd krijgen, waar ze ook erg dankbaar voor zijn. Maar dat het vaak om specifieke behoeftes gaat. Zo krijgen ze bij Alemachen veel kleren gedoneerd. Fijn, want de kinderen blijven er een aantal maanden, maar krijgen dan natuurlijk ook kleren mee naar huis. Dus er is een constante vraag naar kleren. Nu hebben ze via de KLM stewardessen net weer een nieuwe lading gekregen, maar wat blijkt weinig broeken. Dus de volgende keer wordt er geprobeerd meer broeken mee te nemen. En dan vooral lange broeken. Want in Alemachen zitten de meeste kindertjes met gegipste voetjes (na operatie klompvoetjes) en dus kruipen ze over de grond. Waar ook een tekort aan is, is het verstevigende verband voor om het gips. Gips hebben ze genoeg, maar dat 'verband' dat om het gips gaat, dat hard wordt, dat kun je hier niet krijgen. Ik herinner me dit 'verband' van de kinderen op school, ze mogen altijd kiezen welke kleur ze willen: paars, blauw, groen,....
Gericht hulp, daar ga ik voor. Toch blijft het soms heel moeilijk als je op straat een kindje ziet met een druipneus, vuil en onverzorgd.
Ik heb Jenna ontmoet. Zij is een jonge Canadese die hier een tehuis heeft opgericht. Zij vangt kinderen op, voedt ze, stuurt ze naar school en leert ze voor zichzelf te zorgen. Vooral dit laatste is natuurlijk heel erg belangrijk. Zo kreeg Jenna voor haar tehuis een wasmachine gedoneerd. Maar die wilde zij niet, de kinderen moeten zelf hun kleren leren wassen, dat moeten zij straks ook zelf doen. Prachtig!
Als je je wat meer verdiept in deze organisaties, merk je dat ze al heel veel gedoneerd krijgen, waar ze ook erg dankbaar voor zijn. Maar dat het vaak om specifieke behoeftes gaat. Zo krijgen ze bij Alemachen veel kleren gedoneerd. Fijn, want de kinderen blijven er een aantal maanden, maar krijgen dan natuurlijk ook kleren mee naar huis. Dus er is een constante vraag naar kleren. Nu hebben ze via de KLM stewardessen net weer een nieuwe lading gekregen, maar wat blijkt weinig broeken. Dus de volgende keer wordt er geprobeerd meer broeken mee te nemen. En dan vooral lange broeken. Want in Alemachen zitten de meeste kindertjes met gegipste voetjes (na operatie klompvoetjes) en dus kruipen ze over de grond. Waar ook een tekort aan is, is het verstevigende verband voor om het gips. Gips hebben ze genoeg, maar dat 'verband' dat om het gips gaat, dat hard wordt, dat kun je hier niet krijgen. Ik herinner me dit 'verband' van de kinderen op school, ze mogen altijd kiezen welke kleur ze willen: paars, blauw, groen,....
Gericht hulp, daar ga ik voor. Toch blijft het soms heel moeilijk als je op straat een kindje ziet met een druipneus, vuil en onverzorgd.
foto's
Jullie willen vast veel meer foto's zien, ik zou er ook wel veel meer willen maken. Maar aan de ene kant ben ik zo bezig om alle indrukken op me in te laten werken dat ik vergeet foto's te maken. Aan de andere kant schaam ik me om zomaar overal foto's van te maken, het voelt soms als foto's maken in de dierentuin.
Maar natuurlijk wil ik alles wel vastleggen, dus wordt vervolgd.
Maar natuurlijk wil ik alles wel vastleggen, dus wordt vervolgd.
Buiten de stad
Ik ben dinsdag dus buiten de stad geweest, een heerlijke ervaring. Het duurde eerst wel heel lang voordat we de stad uitwaren. Het was 's ochtends spitsuur en ik geloof dat we pas na een uur echt buiten de stad waren.
Sinds enkele jaren zijn de wegen hier enorm verbeterd naar het schijnt. We hebben de hele weg op een goed geasfalteerde vrij brede weg gereden. Alleen zijn er geen vluchtstroken, dus de kant van de weg is definitief. Je wil niet met 80 km per uur van de weg afraken. Verder zijn er veel bussen op de weg. En ja, het liefst rijden ze hier allemaal in het midden, dus passeren is niet eenvoudig. En dan al die mensen op de weg en niet te vergeten de beesten. Mensen gaan nog aan de kant, al is dat soms ook maar net op het laatste nippertje. Maar ik heb erg veel eigenwijze geiten en ezels gezien, die gewoon midden op de weg onverstoord hun grasje stonden te kauwen, en niet dachten aan aan de kant gaan.
Wolkiti was een klein stadje. Ik heb er niet veel van gezien. Er waren langs de grote weg allemaal kleine hutjes waar ze van alles en nog wat verkochten.
Het landschap was prachtig. Ik heb heuvels gezien, maar we zijn niet echt door de bergen gereden. Er waren vooral veel velden waarop verbouwd werkt. Het was nog wat vroeg voor de oogst van tef (lokale tarwe), maar omdat het net 2 dagen had geregend moest de oogst toch binnen worden gehaal. Overal op de velden zagen we mannen en vrouwen gehurkt met een snoeimesje de tef afsnijden. Ik heb geen tractor gezien. De originele hutjes, tukuls, waren prachtig om te zien. Het leemwerk zag er strak uit. Het deed mij erg denken aan hoe ik als kind met lego speelde. Ik bouwde een huisje en zette er dan een hek omheen en dan zette ik binnen het hek wat beestjes. Nou, zo is dat hier overal. Er waren heel veel kindertjes overal rondom het huis aan het spelen en er waren ook veel hele jonge herdertjes. Tja daar ga je weer met je 70 tot soms wel 100 km per uur. Je moet enorm vooruit kijken, want de weg is van werkelijk iedereen.
Gelukkig was het op deze weg helemaal niet zo druk, tenminste vergeleken met de wegen in Nederland. Ik heb gehoord dat de weg naar het noorden, naar de haven van Djibouti enorm druk is. Logisch want alle import komt via deze haven en over deze weg naar Addis. Hopelijk is onze container ook al over deze weg gekomen. ILRI is er mee bezig, maar waar de container nu is en hoe lang het nog gaat duren......?! Ik zei in oktober gekscherend, als ik mijn spulletjes maar voor de kerst heb! Nou, ik begrijp nu dat ik heel blij mag zijn als dat inderdaad zo is.
Sinds enkele jaren zijn de wegen hier enorm verbeterd naar het schijnt. We hebben de hele weg op een goed geasfalteerde vrij brede weg gereden. Alleen zijn er geen vluchtstroken, dus de kant van de weg is definitief. Je wil niet met 80 km per uur van de weg afraken. Verder zijn er veel bussen op de weg. En ja, het liefst rijden ze hier allemaal in het midden, dus passeren is niet eenvoudig. En dan al die mensen op de weg en niet te vergeten de beesten. Mensen gaan nog aan de kant, al is dat soms ook maar net op het laatste nippertje. Maar ik heb erg veel eigenwijze geiten en ezels gezien, die gewoon midden op de weg onverstoord hun grasje stonden te kauwen, en niet dachten aan aan de kant gaan.
Wolkiti was een klein stadje. Ik heb er niet veel van gezien. Er waren langs de grote weg allemaal kleine hutjes waar ze van alles en nog wat verkochten.
Het landschap was prachtig. Ik heb heuvels gezien, maar we zijn niet echt door de bergen gereden. Er waren vooral veel velden waarop verbouwd werkt. Het was nog wat vroeg voor de oogst van tef (lokale tarwe), maar omdat het net 2 dagen had geregend moest de oogst toch binnen worden gehaal. Overal op de velden zagen we mannen en vrouwen gehurkt met een snoeimesje de tef afsnijden. Ik heb geen tractor gezien. De originele hutjes, tukuls, waren prachtig om te zien. Het leemwerk zag er strak uit. Het deed mij erg denken aan hoe ik als kind met lego speelde. Ik bouwde een huisje en zette er dan een hek omheen en dan zette ik binnen het hek wat beestjes. Nou, zo is dat hier overal. Er waren heel veel kindertjes overal rondom het huis aan het spelen en er waren ook veel hele jonge herdertjes. Tja daar ga je weer met je 70 tot soms wel 100 km per uur. Je moet enorm vooruit kijken, want de weg is van werkelijk iedereen.
Gelukkig was het op deze weg helemaal niet zo druk, tenminste vergeleken met de wegen in Nederland. Ik heb gehoord dat de weg naar het noorden, naar de haven van Djibouti enorm druk is. Logisch want alle import komt via deze haven en over deze weg naar Addis. Hopelijk is onze container ook al over deze weg gekomen. ILRI is er mee bezig, maar waar de container nu is en hoe lang het nog gaat duren......?! Ik zei in oktober gekscherend, als ik mijn spulletjes maar voor de kerst heb! Nou, ik begrijp nu dat ik heel blij mag zijn als dat inderdaad zo is.
Moeder Theresa
Ik was zeer onder de indruk van mijn korte bezoekje bij het Moeder Theresa huis hier in Addis. Er worden zo'n 1200 mensen opgevangen. Elke dag zitten er tientallen mensen op de stoep. Ze zijn ziek en hebben honger. Als het kan worden ze binnengelaten, krijgen medische zorg en mogen ze blijven aansterken. Ik zag grote slaapzalen met wel 50 bedden. Mannen en vrouwen gescheiden natuurlijk. Ik vond het niet gepast om foto's te maken, maar het staat op mijn netvlies gebrand. Het gekke is dat alhoewel er veel zieke mensen rondlopen en rondhangen, de sfeer heel rustig is. Alles is brandschoon en opgeruimd. De mensen kuieren er wat rond.
Bij de kinderafdeling was het wat luidruchtiger. Kinderen speelden op de binnenplaats, renden op en neer en sommige kwamen een knuffel geven. Er is een slaapzaal voor moeders met jonge baby'tjes. De meeste moeders moeten vooral zelf aansterken. In deze slaapzaal lagen schattige hummeltjes gewoon midden op bed. Sommigen sliepen, anderen lagen om zich heen te kijken. De moeders zaten buiten op een muurtje te kletsen. Wanneer een kindje ging huilen, werd het naar zijn moeder gebracht. Ik bezocht ook de afdeling met gehandicapten kindjes. Daar was het nog rumoeriger. Een kindje kreeg fysiotherapie een ander werd geholpen met een hapje. Ze zagen er blij uit, al zijn het wel veel kinderen samen in een zaal.
Bij de baby's die voor adoptie in aanmerking kwamen mocht ik niet naar binnen, wel zag ik enkele peutertjes rondkruipen in een kamer. Er worden heel veel Ethiopische kindjes geadopteerd.
Ik was zeer onder de indruk van dit bezoek. Ik weet niet of ik me hier nuttig zou kunnen maken, maar ik wil er zeker nog graag terug. Naar de kinderafdeling natuurlijk :-)
Moeder Theresa is afhankelijk van donaties. De Zusters zijn echte nonnen die gekleed gaan zoals moeder Theresa. Naast de hulp die zij bieden, bidden zij ook veel. Het is dus nog echt een religieuze opvang.
Bij de kinderafdeling was het wat luidruchtiger. Kinderen speelden op de binnenplaats, renden op en neer en sommige kwamen een knuffel geven. Er is een slaapzaal voor moeders met jonge baby'tjes. De meeste moeders moeten vooral zelf aansterken. In deze slaapzaal lagen schattige hummeltjes gewoon midden op bed. Sommigen sliepen, anderen lagen om zich heen te kijken. De moeders zaten buiten op een muurtje te kletsen. Wanneer een kindje ging huilen, werd het naar zijn moeder gebracht. Ik bezocht ook de afdeling met gehandicapten kindjes. Daar was het nog rumoeriger. Een kindje kreeg fysiotherapie een ander werd geholpen met een hapje. Ze zagen er blij uit, al zijn het wel veel kinderen samen in een zaal.
Bij de baby's die voor adoptie in aanmerking kwamen mocht ik niet naar binnen, wel zag ik enkele peutertjes rondkruipen in een kamer. Er worden heel veel Ethiopische kindjes geadopteerd.
Ik was zeer onder de indruk van dit bezoek. Ik weet niet of ik me hier nuttig zou kunnen maken, maar ik wil er zeker nog graag terug. Naar de kinderafdeling natuurlijk :-)
Moeder Theresa is afhankelijk van donaties. De Zusters zijn echte nonnen die gekleed gaan zoals moeder Theresa. Naast de hulp die zij bieden, bidden zij ook veel. Het is dus nog echt een religieuze opvang.
Goede daad
Diny, mijn Nederlandse 'buurvrouw' op de campus is zeer actief. Ik heb al wat verteld over Alemachen waar ze helpt. Ook helpt ze bij Moeder Theresa (de Zusters).
Dinsdag mocht ik met haar mee. Zij ging Helen ophalen in Wolkiti. Wolkiti ligt zo'n 140 km ten zuid-westen van Addis. Helen is sinds haar 3e wees, haar ouders kwamen om bij een bomexplosie, zijzelf werd toen zwaar gewond aan een been naar de Zusters in Jimma gebracht. Haar beentje moest worden geamputeerd. Sindsdien loopt zij met een beenprothese. Helen heeft 15 jaar bij de Zusters in Jimma gewoond waar ze Engels leerde en opgroeide tussen andere kinderen die niet bij hun familie konden wonen. Het verhaal van Helen is door Diny opgeschreven en zeer de moeite waard om te lezen. Ik neem het niet over op de blog, maar ik kan het je wel mailen als je me laat weten dat je geinteresseerd bent.
Enfin, het recente probleem is dat Helen net is bevallen van een mooi gezond jongetje Joseph. Maar haar vriend en zij hebben geen geld. Helen is veel afgevallen en haar beenprothese, die ook is gebroken, past niet meer. Zij kan niet zelf met het openbaar vervoer naar Addis komen om geholpen te worden dus reed Diny dinsdag 140 km heen en 140 km terug om Helen en haar kindje op te halen. Aan het eind van de dag zetten we Helen af bij het huis van Moeder Theresa, komende weken zullen er onderzoeken volgen en hopelijk een nieuwe beenprothese. Dit regelt Diny via haar netwerk. Wat doet dat mens een goed werk zeg!
Dinsdag mocht ik met haar mee. Zij ging Helen ophalen in Wolkiti. Wolkiti ligt zo'n 140 km ten zuid-westen van Addis. Helen is sinds haar 3e wees, haar ouders kwamen om bij een bomexplosie, zijzelf werd toen zwaar gewond aan een been naar de Zusters in Jimma gebracht. Haar beentje moest worden geamputeerd. Sindsdien loopt zij met een beenprothese. Helen heeft 15 jaar bij de Zusters in Jimma gewoond waar ze Engels leerde en opgroeide tussen andere kinderen die niet bij hun familie konden wonen. Het verhaal van Helen is door Diny opgeschreven en zeer de moeite waard om te lezen. Ik neem het niet over op de blog, maar ik kan het je wel mailen als je me laat weten dat je geinteresseerd bent.
Enfin, het recente probleem is dat Helen net is bevallen van een mooi gezond jongetje Joseph. Maar haar vriend en zij hebben geen geld. Helen is veel afgevallen en haar beenprothese, die ook is gebroken, past niet meer. Zij kan niet zelf met het openbaar vervoer naar Addis komen om geholpen te worden dus reed Diny dinsdag 140 km heen en 140 km terug om Helen en haar kindje op te halen. Aan het eind van de dag zetten we Helen af bij het huis van Moeder Theresa, komende weken zullen er onderzoeken volgen en hopelijk een nieuwe beenprothese. Dit regelt Diny via haar netwerk. Wat doet dat mens een goed werk zeg!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
