Ik ben dinsdag dus buiten de stad geweest, een heerlijke ervaring. Het duurde eerst wel heel lang voordat we de stad uitwaren. Het was 's ochtends spitsuur en ik geloof dat we pas na een uur echt buiten de stad waren.
Sinds enkele jaren zijn de wegen hier enorm verbeterd naar het schijnt. We hebben de hele weg op een goed geasfalteerde vrij brede weg gereden. Alleen zijn er geen vluchtstroken, dus de kant van de weg is definitief. Je wil niet met 80 km per uur van de weg afraken. Verder zijn er veel bussen op de weg. En ja, het liefst rijden ze hier allemaal in het midden, dus passeren is niet eenvoudig. En dan al die mensen op de weg en niet te vergeten de beesten. Mensen gaan nog aan de kant, al is dat soms ook maar net op het laatste nippertje. Maar ik heb erg veel eigenwijze geiten en ezels gezien, die gewoon midden op de weg onverstoord hun grasje stonden te kauwen, en niet dachten aan aan de kant gaan.
Wolkiti was een klein stadje. Ik heb er niet veel van gezien. Er waren langs de grote weg allemaal kleine hutjes waar ze van alles en nog wat verkochten.
Het landschap was prachtig. Ik heb heuvels gezien, maar we zijn niet echt door de bergen gereden. Er waren vooral veel velden waarop verbouwd werkt. Het was nog wat vroeg voor de oogst van tef (lokale tarwe), maar omdat het net 2 dagen had geregend moest de oogst toch binnen worden gehaal. Overal op de velden zagen we mannen en vrouwen gehurkt met een snoeimesje de tef afsnijden. Ik heb geen tractor gezien. De originele hutjes, tukuls, waren prachtig om te zien. Het leemwerk zag er strak uit. Het deed mij erg denken aan hoe ik als kind met lego speelde. Ik bouwde een huisje en zette er dan een hek omheen en dan zette ik binnen het hek wat beestjes. Nou, zo is dat hier overal. Er waren heel veel kindertjes overal rondom het huis aan het spelen en er waren ook veel hele jonge herdertjes. Tja daar ga je weer met je 70 tot soms wel 100 km per uur. Je moet enorm vooruit kijken, want de weg is van werkelijk iedereen.
Gelukkig was het op deze weg helemaal niet zo druk, tenminste vergeleken met de wegen in Nederland. Ik heb gehoord dat de weg naar het noorden, naar de haven van Djibouti enorm druk is. Logisch want alle import komt via deze haven en over deze weg naar Addis. Hopelijk is onze container ook al over deze weg gekomen. ILRI is er mee bezig, maar waar de container nu is en hoe lang het nog gaat duren......?! Ik zei in oktober gekscherend, als ik mijn spulletjes maar voor de kerst heb! Nou, ik begrijp nu dat ik heel blij mag zijn als dat inderdaad zo is.
zaterdag 5 december 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten