27 juni 2009 Dag van vertrek

Gister, vrijdag, was een relatief rustig dagje. Best lekker om alle indrukken te verwerken. Peter heeft nog wat collega's gesproken en ik heb een beetje zitten lezen en bloggen. Collega's Bruno, Belg, en Randjita, Indiaase, namen ons mee naar een pizzaria in Addis voor lunch. Natuurlijk smaakt zo'n pizza toch weer heel anders dan bij ons, maar erg lekker. Overal waar we nu gaan horen we Michael Jackson zingen op de radio. Hij wordt hier op dezelfde manier herdacht als bij ons.

's Middags nog een rondje gelopen rond de campus. Het was wat nat omdat het weer lekker had geonweerd dus we konden niet overal lopen. Maar er zijn 3 weilanden rondom de campus, heerlijk om daar met Bonnie te kunnen lopen.

Op de weg net buiten de campus hebben we koffie gedronken in een cafeetje. De drive-in kennen ze hier ook. Men parkeert dubbel voor het cafe en een bediende komt naar buiten om de bestelling op te nemen. En dan drink je je kopje koffie gewoon in de auto. En de rest van het verkeer rijdt gewoon om je heen.

's Avonds hebben we in het Zebu cafe wat gegeten. Dat was op de campus. Het was er erg gezellig met veel mensen van kantoor. Het leven op de campus is een heel apart leven, naast de drukte in Addis zelf.

Vanmorgen zijn we met Shirley, weer een andere collega van Peter, naar een bazaar gegaan. Die bazaar wordt eens per maand gehouden bij een kerk. Ontwikkelingsorganisaties (NGO's) bieden hier hun spullen aan. Een prima plek om andere Expats (buitenlanders) te ontmoeten en om kleine cadeautjes te kopen. Maar Peter en ik hebben ook leuke dingen gezien die we kunnen kopen als we hier wonen, zoals tapijten, Zwitserse muesli (want ze kennen hier geen muesli), plantjes, kruiden, sjaals, kussens, tafellakens, etc.

We werden weer goed verzorgd, want omdat Shirley eerder weg moest was een andere ILRI chauffeur geregeld voor ons. Hij nam ons mee naar een warenhuis, want ik was nieuwsgierig waar je nou hier je kleren en zo koopt. Het warenhuis was een heel groot gebouw met allemaal kleine boetiekjes van binnen. Niet zo groots en mooi maar er is wel van alles te krijgen. Toen zijn we gaan lunchen bij het Top View restaurant. Inderdaad met een leuk uitzicht over Addis. Op de Campus ontmoetten we Loza nog even met haar dochters om afscheid te nemen.

Straks gaan we naar een Frans cafe in Addis waar ze een rugby uitzending op tv laten zien. Nadja, collega Peter, en haar man David zullen daar ook zijn. Daarna worden we naar het vliegveld gebracht. We moeten er 3 uur van te voren zijn, dan stoppen we onderweg weer in Karthoum en komen morgenochtend vroeg aan op Schiphol. We zullen wel moe zijn van de reis en van alle indrukken. Het was maar een kort bezoek maar het was het meer dan waard.

Peter's verjaardag

Woensdagmiddags ben ik bij Peters presentatie gaan zitten. Ik had meeste mensen al ontmoet, dus heel leuk om erbij te zitten en me erbij te voelen horen. En het was natuurlijk leuk om Peter aan het werk te zien, al is dat voor mij natuurlijk niet nieuw. Zo heb ik hem immers leren kennen.

’s Middags hebben we een Tukul en een Villa bekeken. Peter heeft recht op een woning op de campus en zo konden we bekijken hoe ze er uit zagen. Er was nog geen Villa vrij maar de Tukul stond al wel leeg. We hoeven natuurlijk niet heel veel kamers, dus een Tukul zou groot genoeg zijn. Alleen staat net achter de Tukul die wij hebben gezien een heel groot flatgebouw van het ministerie van landbouw. Dat maakt de tuin zo donker en zonder uitzicht. Terwijl we hebben gezien bij Dirk dat er van de Tukul heel wat te maken is. 

We bezochten de Villa van Ruth om een idee te krijgen, die had Peter namelijk nog niet gezien. Het is allemaal nog niet helemaal duidelijk en de verdeling ligt ook nogal gevoelig. Daarbij moet er hier en daar wat opgeknapt en dat gaat hier niet zo snel als in Nederland. Dus, wordt vervolgd.

’s Avonds zijn we met Loza en Richard gaan eten in de stad. Loza is Ethiopische en de assistente van Bruce, de directe baas van Peter. Bruce is maar 2 keer per maand hier in Addis, hij werkt verder vanaf het hoofdkantoor van ILRI in Nairobi. Loza heeft zo veel voor ons gedaan. Ze heeft Peter zijn schema gemaakt voor wie hij zou ontmoeten en met wie hij zou gaan eten. Maar ook voor mij had ze een heel schema gemaakt. Zo kwam het dat we bij Dirk hebben gegeten en dat ik Ruth heb ontmoet. En Dirk had weer het contact gelegd met Woutje. Het is hier echt wie kent wie en daar vooral gebruik van maken. Richard is een Duitser die de baan van Peter had. Peter had al eerder met Richard gewerkt en samen gereist. 

’s Avonds door Addis rijden is ook een belevenis. Er is wel verlichting maar omdat er niet genoeg electriciteit is worden hele gedeeltes van de stad afgesloten van electriciteit. Dat is trouwens niet alleen ’s avonds zo. Op het moment is het wachten op het regenseizoen. Dat betekent dat de stuwdam te laag staat om genoeg electricteit op te wekken. Dat is ook een van de moeilijkheden als je niet op de campus woont. De campus heeft namelijk eigen generators. Ook het restaurantje had een generator, die maakte toch een pokke herrie, maar zo hadden we wel een beetje licht. Goed kijken waar het strappetje is om niet te vallen. 

Het was een van de betere restaurantjes in Addis en het was inderdaad heerlijk eten. Ik had Loza verteld dat het Peter’s verjaardag was en zo regelde zij dat de obers met een kaarsje en een groot stuk chocolade cake versierd met : 'happy birthday Peter Ballantyne' al zingend naar Peter kwamen. Zoiets vindt Peter meestal vreselijk, maar nu was het heel leuk. Zo was hij toch een beetje jarig.

Richard heeft ons toen nog rondgereden om te kijken waar je zou kunnen wonen als je niet op de campus blijft. Het was stikke donker dus zo veel zag je niet, maar toch wel een goed idee gekregen van 'Addis bij night'.

Kennismaking met Addis

Het etentje bij Dirk was erg gezellig. Dirk reist zijn hele leven al over de aardbol en had dan ook veel interessante verhalen te vertellen. Zijn vrouw Dini was er niet, maar zij werkt als vrijwilligster, zij is verpleegster, bij Mother Theresa. Dirk en Dini wonen ook op de campus en het was een mooie gelegenheid voor ons om de Tukul van binnen te bekijken.

Even uitleggen. Op de ILRI campus staat het kantoor van ILRI en er zijn ook enkele andere organities en projecten gevestigd in andere kleine gebouwtjes. Voor de medewerkers van ILRI zijn woningen beschikbaar. Er zijn kleine vierkante huisjes, beetje Ethiopie stijl, die heten Tukuls. Er zijn Villa’s, dan moet je denken aan een prettige afmeting vakantiehuisje. Er zijn slechts enkele echte huizen met een 2e verdieping. En er zijn kamerappartementenblokken. Deze laatste worden vooral gebruikt voor bezoekers aan ILRI.

Dirk en Dini hadden hun Tukul erg gezellig ingericht en ze hadden ook een tuintje. Er was zelfs een open haard! Haha, en ik zei gekscherend tegen Peter voordat we weggingen, ik wil wel minstens een bad, een bidet en een open haard. En alle 3 ben ik hier al tegen gekomen. Wat een bak.

Vanochtend was er om 10 uur een koffiebijeenkomst voor iedereen die werkt op de campus. Dus het maakt niet uit voor welke organisatie. Er werden mededelingen gedaan en ook Peter en ik werden naar voren geroepen om kennis te maken. Dat klinkt heel stijf, maar je moet bedenken dat we in de tuin bij de kantine stonden, zonneschijn, bloemetjes, vogeltjes. Zo anders dan bij ons.
De rest van de ochtend heb ik met Ruth rondgereden door Addis. Zij ging haar 2 kinderen op halen van de creche en van school, een mooie gelegenheid voor mij om eens goed rond te kijken. Ruth heeft een chauffeur omdat het elke dag een heel eind rijden is. Nu deden we er 3 kwartier over om bij de creche te komen. De creche was georganiseerd op de benedenverdieping van een woonhuis met een prachtige tuin. 

Het was in het gebied ‘Old airport’. Dat is een deel van Addis waar veel buitenlanders wonen. Dat betekent dat er prachtige huizen schuilgaan achter grote muren en hekken. Maar dat betekent niet dat de weg er anders uitziet. Het zijn daar ook hobbelige zandweggetjes met hier en daar stenen en een stukje asfalt en heel veel mensen op straat. Kleine kraampjes waar ze vooral fruit verkopen of anders kleren of tijdschriften. Maar veel koopwaar is er niet.

Toen reden we door de stad terug de andere kant op om de oudste op te halen. Onderweg stonk het op een gegeven moment zo verschrikkelijk, bleek dat we langs het abortoire reden. En wat verstaan ze daaronder hier, nou gewoon een plek waar je geiten en schapen slacht. Gewoon in de open lucht. Het was wel afgeschermd van de weg met golfplaten maar omdat het heuvelachtig is kon je over de platen heenkijken en wat je dan ziet... Een enorme berg karkassen met honderden gieren er bovenop. Verder is het moeilijk om een indruk te geven van het rijden door Addis, ik zal proberen een filmpje te maken want de foto’s geven het niet genoeg weer. In woorden: er worden heel veel asfaltwegen bijgemaakt, maar die kunnen ook heel plotseling weer ophouden. Dan is de weg ongelijk met zand, stenen, grote gaten en geulen, stoepbetonblokken en heel veel stof. De uitlaatgassen van sommige auto’s zijn zo zwart daar kun je niet doorheen kijken. Oude auto’s behouden hun waarde hier, alles wordt zo lang mogelijk opgelapt tot hij echt van ellende uit elkaar valt. Er wordt niet hard gereden, dat kan trouwens ook niet want er lopen zo vreselijk veel mensen over de weg. Echt iedereen steekt zo maar over. Er wordt niet veel geschreeuwd naar elkaar maar wel erg geduwd met de voorkant van de auto’s. Je moet ook niet bang zijn voor een deukje of een kras. Alhoewel het zover ik in de auto heb gezeten het nog elke keer rakelings langs elkaar heen ging.

Ruth was zo goed geweest om contact voor mij op te nemen met de directeur van de ‘primairy school’ van haar oudste zoon. Ik heb even een klein gesprekje met hem, Jon Lane, gehad en alhoewel de formatie voor het volgende schooljaar al is gemaakt, ziet hij wel mogelijkheden. Ik zal hem mijn cv sturen (handig van me om geen Engelse versie mee te nemen) en als we dan hier wonen kan ik eerst komen invallen en als dat van beide kanten bevalt zou ik binnen enkele maanden wel aan de slag kunnen. Wow!! Je weet niet half hoe goed het voelt dat men jouw kennis en ervaring zo waardeert. Op deze school werken ze veel met echtgenotes of echtgenoten van Expats dus er is altijd veel komen en gaan van leerkrachten.

Aankomst in Addis

Dinsdag 23 juni 2009 met de KLM naar Addis met een stop over in Karthoum. Voordat we konden landen in Karthoum hebben we eerst een half uur rondgecirkeld boven het vliegveld. Uiteindelijk aan de grond was de indruk vooral heet. Tijdens het bijtanken van het vliegtuig mocht de aircondition niet aan. Alhoewel het 6 uur in de avond was, was het toch nog meer dan 40 graden. Het vliegveld stond vol met oude toestellen. De omgeving en de gebouwen rond het vliegveld deden erg aan de woestijn denken. 

Dan is Addis toch heel anders. Een groot internationaal vliegveld waar we vrij vlug onze visa hadden en door de douane waren. Een chauffeur van ILRI stond ons al op te wachten en bracht ons in 10 minuten naar de campus. Het was al donker dus hebben we maar een klein ommetje gelopen alvorens te gaan slapen in onze ‘Villa 8’, zo heet het huisje waar wij verblijven.

De volgende dag na het ontbijt ging de dag als een roller coaster. Peter en ik hadden eerst een kennismakingsgesprekje met Bruce en zijn assistente Loza. Ze hadden een heel programma voor ons in elkaar gedraaid. We begonnen met een officiele Ethiopische koffieceremonie. De bonen werden ter plekke geroosterd en er waren heerlijk Ethiopische cakejes en nootjes bij. Die nootjes lijken net op ons kippenvoer en de cakejes waren pittig, maar alles was heerlijk. Leuk, zo anders dan onze koffiekoekjes!

Toen ging Peter met Bruce mee om werk te bespreken. Ik ben toen op bezoek geweest bij Ruth. Zij woont hier op campus met haar man en kinderen. Ruth, Schotse!, geeft aardrijkskundeles op een lokale school. Ik heb haar ‘Villa’ mogen bekijken, het is eenzelfde huisje als waar wij voor in aanmerking zouden komen. Het zag er gezellig uit en met 3 slaapkamers lekker ruim. Ze had een heerlijk terrasje met een uitloop naar een grasveldje. Het grappige was wel dat er continue mensen gebruik maakten van haar grasveldje om over te steken. Meer over de campus en de woningen later.


Het begint net te donderen en hagelsteentjes vallen uit de lucht. De goten lopen over. Het duurt maar 5 minuten, mijn eerste Afrikaanse onweersbuitje.

Ik heb vandaag geluncht bij Woutje, een lid van het schoolbestuur van het Nederlandse schooltje de Taaltoekel. Een ILRI chauffeur bracht me er heen en ik heb maar meteen wat foto’s genomen onderweg om thuis een indruk te geven. Woutje woont in een prachtig huis en er stond een heerlijke lunch van quich en salade en vruchtentoetje voor ons klaar op het buitenterras. Heerlijk. 

Het was leuk om met Woutje in het Nederlands te praten over haar ervaringen in Addis. Zo hoorde ik niet alleen de leuke kanten maar ook de uitdagingen. Fijn om van haar te horen dat ze dolgraag gediplomeerde Nederlandse leerkrachten willen aannemen. Alleen was het formatieplaatje voor het komende schooljaar al rond. Maar er zijn tal van andere opties om me nuttig te maken binnen de Nederlandse gemeenschap, zo kreeg ik het idee. En Woutje zei dat er volgend jaar zeker plaats voor mij was.

Nu terug op de campus. Even de tijd om wat bij te komen van al deze indrukken. En om mijn neus te snuiten om het stof maar vooral de uitlaatgassen kwijt te raken. 

Vanavond eten we bij Dirk, hij woont hier ook op de campus.