Aankomst in Addis

Dinsdag 23 juni 2009 met de KLM naar Addis met een stop over in Karthoum. Voordat we konden landen in Karthoum hebben we eerst een half uur rondgecirkeld boven het vliegveld. Uiteindelijk aan de grond was de indruk vooral heet. Tijdens het bijtanken van het vliegtuig mocht de aircondition niet aan. Alhoewel het 6 uur in de avond was, was het toch nog meer dan 40 graden. Het vliegveld stond vol met oude toestellen. De omgeving en de gebouwen rond het vliegveld deden erg aan de woestijn denken. 

Dan is Addis toch heel anders. Een groot internationaal vliegveld waar we vrij vlug onze visa hadden en door de douane waren. Een chauffeur van ILRI stond ons al op te wachten en bracht ons in 10 minuten naar de campus. Het was al donker dus hebben we maar een klein ommetje gelopen alvorens te gaan slapen in onze ‘Villa 8’, zo heet het huisje waar wij verblijven.

De volgende dag na het ontbijt ging de dag als een roller coaster. Peter en ik hadden eerst een kennismakingsgesprekje met Bruce en zijn assistente Loza. Ze hadden een heel programma voor ons in elkaar gedraaid. We begonnen met een officiele Ethiopische koffieceremonie. De bonen werden ter plekke geroosterd en er waren heerlijk Ethiopische cakejes en nootjes bij. Die nootjes lijken net op ons kippenvoer en de cakejes waren pittig, maar alles was heerlijk. Leuk, zo anders dan onze koffiekoekjes!

Toen ging Peter met Bruce mee om werk te bespreken. Ik ben toen op bezoek geweest bij Ruth. Zij woont hier op campus met haar man en kinderen. Ruth, Schotse!, geeft aardrijkskundeles op een lokale school. Ik heb haar ‘Villa’ mogen bekijken, het is eenzelfde huisje als waar wij voor in aanmerking zouden komen. Het zag er gezellig uit en met 3 slaapkamers lekker ruim. Ze had een heerlijk terrasje met een uitloop naar een grasveldje. Het grappige was wel dat er continue mensen gebruik maakten van haar grasveldje om over te steken. Meer over de campus en de woningen later.


Het begint net te donderen en hagelsteentjes vallen uit de lucht. De goten lopen over. Het duurt maar 5 minuten, mijn eerste Afrikaanse onweersbuitje.

Ik heb vandaag geluncht bij Woutje, een lid van het schoolbestuur van het Nederlandse schooltje de Taaltoekel. Een ILRI chauffeur bracht me er heen en ik heb maar meteen wat foto’s genomen onderweg om thuis een indruk te geven. Woutje woont in een prachtig huis en er stond een heerlijke lunch van quich en salade en vruchtentoetje voor ons klaar op het buitenterras. Heerlijk. 

Het was leuk om met Woutje in het Nederlands te praten over haar ervaringen in Addis. Zo hoorde ik niet alleen de leuke kanten maar ook de uitdagingen. Fijn om van haar te horen dat ze dolgraag gediplomeerde Nederlandse leerkrachten willen aannemen. Alleen was het formatieplaatje voor het komende schooljaar al rond. Maar er zijn tal van andere opties om me nuttig te maken binnen de Nederlandse gemeenschap, zo kreeg ik het idee. En Woutje zei dat er volgend jaar zeker plaats voor mij was.

Nu terug op de campus. Even de tijd om wat bij te komen van al deze indrukken. En om mijn neus te snuiten om het stof maar vooral de uitlaatgassen kwijt te raken. 

Vanavond eten we bij Dirk, hij woont hier ook op de campus.